و مىفرمايد : إنَّما نُملى لَهُم لِيَزدادُوا إِثما 3 : 178 ( آل عمران ، 178 ) « همانا مهلتشان مىدهيم تا گناهشان بيشتر شود » . و آيات و اخبارى ديگرى نيز هست . و منشأ اين غرور : جهل به خداوند و صفات اوست ، زيرا كسى كه او را شناخت از مكر او ايمن نخواهد بود و به امثال اين خيالات باطل فريفته نخواهد شد ، و به قارون و فرعون و غير اينها از پادشاهان و ستمگران مىنگرد كه چگونه خداوند در آغاز به آنها احسان كرد و سپس آنها را سخت به هلاكت افكند ، و خداوند بندگان خويش را از مكر و بتدريج فرا گرفتن خود بر حذر داشته و مىفرمايد : فَلا يَأمَنُ مَكرَ الله الا القَومُ الخاسِرُونَ 7 : 99 ( اعراف ، 99 ) « جز گروه زيانكاران از مكر خدا ايمن نخواهند بود » . و مىفرمايد : وَ مَكَروا وَمَكَرَ الله و اللَّه خَيرُ الماكِرينَ 3 : 54 ( آل عمران ، 54 ) « [ كافران ] مكر و حيله كردند و خدا مكر و حيله كرد و خدا از همهء نيرنگيان برتر است » . گروه دوم گناهكاران و فاسقان مؤمنان سبب غرور و غفلت اينان : يا برخى از انگيزه هاى غرور كافران است - چنان كه گذشت - يا اين گمانشان كه خداى تعالى كريم و رحمتش گسترده و نعمتش عام است ، و گناهان بندگان در جنب درياهاى رحمت او چيزى نيست ، و مىگويند : ما موحّد و مؤمنيم ، و چگونه خداوند با توحيد و ايمان ما را عذاب مىكند ، و اين گمان خود را از فضيلت رجاء مىشمرند - چنان كه گذشت . و چه بسا بعضى از آنها به صلاح پدران و بلندى مرتبهء ايشان غرّه شوند ، مثل فريفتگى بعضى از سادات